شب 19 رمضان سال 85 اولین و تنها دفعه ای که با تمام وجودم کار گروهی را حس کردم و لذت بردم.شب فوق العاده ای بود بدون کوچکترین تقسیم بندی و دعوا مرافه همه به خاطر اینکه انجمن تعلیق شده بود می خواستند کاری کنند و کمک کردند با هزار بدبختی از طریق هیات پیروان ثارلله انجمن ( که تا سال قبلش دست ایوب درخشان بود و از اون سال به ما سپرده شد که شانس ماهم انجمن تعلیق شده بود) تونستیم رسم هر ساله انجمن را به جا بیاریم و واسه شب قدر مراسم بگیریم.

از ساعت 9 صبح روز 18 رمضان همگی رفتیم که سالن ورزشی دانشکده هنر معماری را واسه مراسم آماده کنیم شانسمون دانشگاه یه چند روزی بود که موکت نو خریده بود و اونا را در اختیارمون گذاشت وای که بچه ها کولاک کردند.می دونم اسم موکت را که آوردم اگه اون بچه ها این مطلب را بخونند دست و کمرشون حسابی درد می گیره!!

یادش بخیر ساعت 6 صبح 19 رمضان دیگه کارامون را هم تعطیل کردیم و رفیتیم خونه. ولی شبی برامون حداقل برا من به یادگار موند که با وجود تمام خستگی هایی که داشت و پا دردی که اون روز داشتم و دایم باید این ور و اون ور می رفتم ولی بازم دوست دارم تکرار بشه!

نمی دونم ممکنه کیا این پست را بخونند؟و نمی دونم بچه هایی که اون شب دست اندر کار بودند چه حسی داشتند؟ ولی یه وقتایی یه چیزایی واسه آدم تو زندگی پیش میاد که نه تنها خاطره می شه بلکه درس می شه.پارسال که دیگه انجمن دفتر هم نداشت دیگه نذاشتن شب قدری را برگذار کنیم البته خودمون یه برنامه هایی داشتیم ولی خوب...

امسال که دیگه دانشجو هم نیستم دلم بیشتر برا اون تجربه ها و دور هم جمع بودن ها تنگ شده.

--------------

پارسال هم تو جمع یه سری از دوستای نزدیکم نوزده رمضان را سپری کردیم.ولی امسال تنهام . سال دیگه کجا و چه طور و با کی نمی دونم!!!

تلفن زنگ زد گوشی را جواب دادم خیلی غیر منتظره من مخاطب قرار گرفتم اون طرف گوشی با آدم مودبی مواجه نشدم مردی بد اخلاق و با توپ حسابی پر ازم خواست فردا صبح ساعت ۱۱ بیاید ستاد خبری.گفتن به چه علت گفت بعدا معلوم می شه گفتم آخه راه  دوره و نمی تونم به این راحتی بیام گفت مگه دست خودته!

خلاصه بعد از پایین بالا کردن های مختلف و تعجب از چنین احضاری آن هم با دلیل مبهم شرکت من در کنکور ارشد تصمیم گرفتم که برای این سفر بارم را ببندم.

به زیر تابلوی ستاد خبری که رسیدیم زنگ در را فشار دادم در را با در بازکن باز کردند و وارد شدم در محوطه حال مانندی که وجود داشت مردی به استقبال ما آمد و گفت بفرمایید خودم را معرفی کردم و اون ما رابه یک اتاق راهنمایی کرد کفش هامون را درآوردیم و نشستیم نیم ساعتی معطل شدیم تا مردی با ریش و پشم فراوان آمد و یک چند برگه کاغذ منگنه شده بهم داد و گفت اینا را پر کن و خودش رفت.گفتم علت احضارم چیه؟گفت فعالیت های منفی شما!تو اون برگه هم یک سری اطلاعات شخصی و بیوگرافی می خواستند که نوشتم.مدتی گذشت تا یه آقای دیگه ای آمد و نشست و شروع کرد تند تند حرف زدن شما میاید دانشگاه چی کار کنید دارید مملکت را بهم می زنید واسه من ادای روشنفکری در نیار و با من از موضع بالا حرف نزن که واست بد می شه خلاصه اولش را حسابی خشن وارد و بعد که من گفتم خیالتان راحت شما بالاتر از منید .اگه من توان داشتم تو این فوریتی که شما ایجاد کردید برا احضار و من دلیلی براش نمی بینم اینجا نمی امدم منی که طبق قانون حق دارم در صورتی که تو شهر خودم اونم با دعوت کتبی طی ۱۰ روز دعوت را پاسخ بدم بدون در نظر گرفتن بعد مسافت شما دیروز زنگ زدید و حکم کردید که من امروز بیام و من هم آمدم بدون در نظر گرفتن حق قانونیم.

بعد از این گفتگو شروع کرد به حرف زدن که شما فعالیت ها ی ضد مذهبی و براندازانه دارید و هر ساله17 مارس برگزار می کنید ( ناگفته نماند که منظورش 8 مارس بود و در جوابش اصلاحش کردم)  دیگه از جرایم من در آوردن نشریه و پخش آن را ذکر کرد و همکاری با یه سری آدما و عضویت تو یک اعتلاف که قرار بود اسمش بشه جمهوری خواهی و اون روی این نام خیلی مانور داد.

آخرش هم یک برگه جلوی من گذاشت و گفت این تعهد نامه است باید پرش کنی کلید ورود تو به دانشگاه واسه مقاطع بالا تره.پرونده ات حسابی سیاهه اگه این را پر نکنی خیالت راحت که هیچ وقت نمی تونی ارشد شرکت کنی.از طرفی هم دانشگاه آزاد یک استعلام از ما خواسته در مورد شما.

گفتم مگه قبول شدم؟گفت حتما رتبه ات خوب شده که چنین چیزی خواستن.

------------------------------------

سال گذشته دانشجوهای ستاره دار ما تونسته بودند بدون گذشتن از سد گزینش تو دانشگاه آزاد ثبت نام کنند و این با وجودی که مایه تاسف بود ولی از طرفی هم امیدواری بود که هر چند دانشگاه آزاد ولی روزنه ای بود برای ورود به دانشگاه.اگر چه عده ای اعتقاد دارند بهتره که اصلا دانشگاه آزادی نباشه که حتی به عنوان روزنه بهش نگاه کرد.

خلاصه این شده روزگار ما فکر کنم خیلی خنده داره که به صورت یک عرف دراومده حق تحصیل را گرفتن.حق تحصیلی که بر اساس قانون اساسی حق همه مردم ایران است.چه سیاسی باشند چه نباشند.ما که هیچ وقت مجال پیدا نکردیم تو دانشگاه از سیاست دم بزنیم رو این حساب هم کارنامه صنفی مون خیلی پر رنگ تره.ولی خوب این حرفا که فایده نداره خفقان خفقانه دیگه!!!!

واقعا افسوس می خورم که شمشیر بسته اند و دارند به این شکل عمل می کنند.اونم در مورد دانشجویی که ( خودم را نمی گم کلا در مورد فضا و آدمایی با این شرایط و حتی بدتر می گم) با کوچکترین تکان و حرکتی تو دانشگاه باهاش برخورد شده.نمی دونم بر فرض اینکه جرمی هم مرتکب شده باشه چند بار و چند تا مرجع باید بهش رسیدگی کنه؟ و با چه حقی می تونن اون آدم را از ادامه تحصیل منع کنند؟و از همه مسخره تر این سیستم گزینش است که پا را هم فراتر گذاشته و دیگه به حراست دانشگاه بسنده نمی کنه مسولیتش افتاده گردن برادران زحمت کش ...!!! گزینشی که وجودش ناقض حقوق طبیعی یک شهرونده ولی خوب به ناچار جا افتاده بین مردم و همه نه اینکه پذیرفته باشنش نمی دونم ولی بهش عادت کردند.

این روند برای سومین ساله که داره علنا تکرار می شه و سال اول راحت عنوان ستاره دار را به دانشجوی بیچاره نسبت دادند ولی امسال حتی از بردن این نام هم ممانعت کردند!!!

من از پاییز می گویم از فصلی که حتی برگهای سبز را هم مجبور می کنه که از شاخه ها بیافتند.

لایحه ضد خانواده

عازم سفریم دو سه روز کنار کنار دریا.فقط و فقط دریا و آب و آب تنی و آقتاب و سکوت و صدای موج و منظره ساحل و بعضی وقتها هم غروب و طلوع زیبای خورشید.خلاصه ای است از سفر ما کنارش هم خوندن شعر و چند خط از کتابایی که با خودمون می بریم به علاوه نشریه شهروند که چند تا مطلبش را علامت گذاشتم از دو سه شماره که فرصت خوبیه برا خوندنشون.

دو سه روزه که حرف سفمون جدی شده آب دهنم حسابی راه افتاده و حالا که ساعت به حرکتمون نزدیک می شه دوست دارم زود تر برسیم.آخر هفته است و چون از هفته دیگه ماه رمضون شروع می شه جاده ها حتما شلوغن ولی فکر کنم به زحمتش بیارزه.

جای بعضی ها که با نامردی پا پس کشیدن مطمئنم که خالیه!!

اونچه که امروز شاهدش بودم کنگره و فیلم مستند و... درستی اون تحلیل را بیان می کرد.

لاجوردی به عنوان یک شکنجه گر که تو کارش دکترا داشته از اون تاریخ تو ذهنم ثبت شده از اون روزی که یه بچه ابتدایی بودم !!

لايحه اي که دختران را پيش فروش مي کند

فريبا داودي مهاجر - پنجشنبه 31 مرداد 1387 [2008.08.21]