شده یه دیوار بسازی که ترک داشته باشه؟اونقدر با عشق و علاقه و صادقانه آجر آجرش را گذاشته باشی بالا!!اما از اون ترک غافل مونده باشی؟اگه تو همین حیص و بیس یه لرزش کوچولو شکاف دیوارت را عمیق تر کنه اگه یه طوری بشه که دیگه نتونی زیر دیوارت وایسی اگه مجبور بشی وایسی و ببینی همه چیز داره ویران می شه حتی یه آجر سالم نمی مونه که یادگاری برداری.اگه حتی خرابم نشه اما اونقدر سست باشه که عقلت حکم کنه نباید بری زیرش اگه عقل حکم کنه دیگه اون دیوار بهت پناه نمیده.با اون همه عشقی که آجرها را روی هم گذاشتی چی کار می کنی؟چرا اون ترک کوچولو ایجاد شد؟چرا ندیدیش از روز اول که حالا نخوای فقط نظاره گر ویرانی اون همه عشق باشی؟؟با دستای خودت این دیوار را ساختی اما حالا این دستا نمی تونه جلوی خراب شدنش را بگیره.چقدر من حقیرم که دستام نمی تونه دیوارم را نگه داره.وزن این آجرها که خودم روی هم گذاشتم خیلی بیشتر ازونه که بتونم زیرش تاب بیارم.اگه یه سوراخ کوچولو بود انگشتم را مثل پطروس فداکار می کردم تو اون سوراخ تا بقیه دیوار آسیبی نبینه.اما من امروز دستام خیلی ناتوانه و فقط چشمهامه که می بینه و گوشهامه که صدای ریزشش را می شنوه.و قلبمه که از شدت درد داره می ایسته!!چه روزگار سختیه.نمی دونم تا روزی که بیان و اثرات این خرابه من را که یه روز به آبادیش همت گذاشته بودم جمع کنن می تونم جلوی این اشکای بی امانم را بگیرم یا نه؟؟وای خدایا انصافه که تا اون روز فقط باید وایسم و نگاه کنم؟خدایا لااقل بهم بگو چرا این ترک را زودتر ندیدم؟؟؟؟

یک کم فکر کردم دیدم اگه من بودم چی؟؟ اگه من بودم وقتی می دیدم یک جوون را دارن می برن که آخرین نماز عمرش را بخونه یا آخرین تلاشش را برای التماس می کنه برای موندن تو این زندگی من چی کار می کردم؟؟ساده نیست بگم می بخشیدم.که بخشیدن خیلی بزرگی می خواد.فراموش کردن داغ یه عزیز خیلی توان می خواد.بخشیدن خیلی سخته.سختتر از انتقام گرفته.

اما به خانواده اولیای دم هم تسلیت می گم.داغ اونا هم کم نیست.که الان به قول نیک آهنگ داغ نبخشیدنشون هم بهش اضافه شده.

به وکیل بهنود خسته نباشید می گم.و برای خانواده هر دو طرف صبر آرزو می کنم.کاش می شد این فجایع رخ نمی دادند و کاش مراجع قضایی کمک می کردند که اعدامی نباشه و کاش می شد طبق همین قانون پر از تبعیض جرمهایی که به این صورت یک دفعه و غیر عمد از یک نوجوان سر می زنه به اعدام و این قبیل احکام منتهی نشه!

-----

پی نوشت:کشتن آدمها به هر وسیله ای چه قانون باشه چه تفنگ باشه چه صلاح هسته ای باشه چه هر چیز دیگه ای پدیده ای غیر قابل بخشایش است.خدا به ادما حق زندگی داده.ما که اندازه خدا نیستیم که این حق را ازشون بگیریم.با مجازات و تنبیه مخالف نیستم اما اونم باید به عدلش باشه و به حدش.

باران آمد

پاییز آمد

باد آمد

قاصدک آمد

مدرسه آمد

یاد آمد

امروز آمد

مهر آمد

پاییز مبارک فصل هزار رنگ فصل باد و باران و مدرسه مبارک!!

بوی ماه مهر ماه مدرسه

بوی بازی های راه مدرسه

امروز یه عالمه بچه با لباسای نو و کیف و کتاب و دفتر نو و تر و تمیز رفتن مدرسه.خوش به حالشون که از این به بعد همه دلشوره اشون فقط مشقای فرداست که باید نوشته بشه!!!

-----

دیشب مصاحبه حجاریان از کانال یک پخش شد.تو بالاترین و جاهای مختلف تحلیل آدما را از این روز دیدم و از همه بیشتر نظرات راجع به حیدری مجری برنامه بود.جدا بعضی کارا چطوری دیگران را از آدم متنفر می کنه.یه وقت می دیدی تو یه شرایط آزاد یه خبرنگار می ره و از یه سری زندانی سوال می کنه چی شد اعتراف کردید.اون موقع همه می شنن و سرا پا گوش می شن که جواب چیه؟و حتی چه سوالایی پرسیده می شه.اما تو برنامه فرمایشی دیشب واقعا آدمی مثل حیدری که کلی با بحث هایی که تو گفتگو ویژه خبری راه می انداخت و تسلطش برای اجرای برنامه واسه خودش شهرتی دست و پا کرده بود چی با خودش فکر کرد که شد مجری اون برنامه؟

کمی با خودش فکر نکرد که ممکنه به هیثیت کاری خودش لطمه بزنه؟کمی به نظرش مسخره نیامد شرکت در چنین برنامه ای؟

بابا بی خیال این سوالا و این حرفا چیه؟یکی نیست بگه مگه، هر کسی میاد بشه اخبار گوی تلویزیون؟آدمیایی که مشغول این شغل شریف اند اولا باید که از هزارتا فیلتر بگذرن چون امانتداریشون برای سیستم خیلی مهمه.و چنین آدمایی کسایی نیستن که بشه ازشون توقع داشت بخوان کمی آزاد اندیشانه فکر کنند که اگه این طوری بود حتما هزار باره پرت شده بودن بیرون.این آدما یا خودشون دستشون تو کاره یا آدمای فرصت طلبی اند یا اونقدر بی عقل و درایتند که هرچی بهشون دیکته می شه همون را انجام می دن.حالا دیگه قضاوت اینکه آقای دکتر حیدری که این طور که معلوم هم هست یه مطب فیزیوتراپی دارند جزو کدوم یکی از این دسته هاست با خداست!!!