همه چیز اونقدر نعجب آور است که زبان الکن می ماند.

شاید واقعیت هست اما اون قدر تلخه و اون قدر نازیباست که بهتره ازش نام نبریم.فقط اونقدر عصبانیم و اونقدر نا امید و اونقدر شرمسار و اونقدر منزجر که حتی دلم نمی خواد تو آینه یه نگاهی به خودم بندازم.

کاش اینجا ایران نبود و کاش ما برای اونچه که اسمش را حقیقت گذاشته بودیم هزینه نداده بودیم و کاش هرگز رای نداده بودیم!!!

تغییر!!! زهی خیال باطل!